Het meisje op de foto is niet Seino. Hij heeft het interview gegeven. Het meisje werkt niet meer in de schoenenwinkel.
“Ik ben verslaafd geraakt aan schoenen gedurende de afgelopen jaren dat ik in de winkel sta. Ik heb ook wel eens een aanbieding in de ‘gewone’ mode gehad, maar ik wil niet meer weg uit de schoenenwinkel. Veel mensen hebben veel meer beleving en emotie bij schoenen dan bij kleding. Ze voelen iets voor een bepaalde hoogte hakken of voor een bepaald model schoen. Op verjaardagen gaat het ook op een bepaald punt altijd weer over schoenen. Schoenen roepen emotie op.”
Toeval
“Na het mbo wilde ik de mode in. Toevallig kwam ik bij een schoenenwinkel terecht. Nu ben ik bedrijfsleider. En hou ik me bezig met personeelszaken, klanten helpen en marketingactiviteiten. Maar ik sta hoofdzakelijk in de winkel. De toonbank is mijn bureau.”
Goede schoenen
“We verkopen schoenen in het hogere segment. Dure schoenen hebben toch meer uitstraling. Daarnaast zijn ze beter voor je voeten: je bent bijvoorbeeld minder moe aan het einde van de dag. En als je schoenen echt goed zitten, heb je meer plezier. Ik heb zelf wel eens schoenen laten maken en ik heb schoenen uit de winkel. Daar doe je wel een paar seizoenen mee.”
Keten
“De winkel is eigenlijk een onderdeel van een keten, maar dat stralen we niet uit. We zijn een winkel met kwaliteitsschoenen voor de hele familie. In mijn functie moet je wel echt kennis hebben. Je moet altijd meer weten dan je klant, en die klant weet tegenwoordig best veel. Een opleiding is dan ook belangrijk. Je gaat dieper in op de materie. Je kunt benoemen wat het verschil is tussen een schoen met kwaliteit en massaproductie. Maar uiteindelijk heb je ook eigenschappen nodig die je niet kunt leren. Affiniteit met je product en de omgang met klanten, daar zijn geen cursussen voor. Dat moet gewoon in je zitten.” | 
